Wouter in Tokyo: De grote Boeddha en andere tempels in Kamakura

De temperaturen in Tokyo schieten vandaag boven de 30°C. Daarom ben ik extra blij met de in de trein aanwezige airco gedurende mijn 2 uur durende reis naar het koelere Kamakura. Kamakura is een oude stad met een rijke geschiedenis gelegen aan de zee, maar staat vooral bekend om de vele aanwezige boeddhistische tempels. Dat het een toeristische bestemming is valt gelijk op wanneer ik in het drukke treintje richting mijn eerste bestemming naast Japans ook Engels, Italiaans en zelfs Belgisch hoor.

Mijn eerste bestemming in Kamakura is Hase-dera. Hase-dera is een boeddhistische tempel gewijd aan de godin Kannon, die binnen het boeddhisme geassocieerd wordt met mededogen. Langs de hoofdpoort loop ik het terrein op. Links en rechts van mij, aan de voet van de berg, bevinden zich verschillende vijvertjes met daarin de onvermijdelijke karpers en goudvissen. Tussen de vijvers loopt een slingerend pad de berg op. Aan weerszijden van het pad bevinden zich, soms half verscholen tussen de struiken, beeldjes uit het boeddhisme. Bovenaan het pad, geflankeerd door kleinere tempels, ligt de hoofdtempel. In de tempel staat een ruim 9 meter hoog houten verguld beeld van Kannon. Het grote beeld van haar in de (relatief) kleine tempel, slechts verlicht door enkele kaarsen maakt grote indruk op mij. Helaas mocht ik er geen foto's maken. Buiten de tempel loopt een pad nog verder de berg op. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht op Kamakura en de andere toeristische trekpleister van de stad, het strand.

Hoofdpoort

Ingang naar een grot met boeddhistische beeldjes
van o.a. de zeegodin Benzaiten.

Nee, dat is geen nazisymbool, maar het boeddhistische
symbool voor eeuwigheid.

De hoofdtempel met daarin het beeld van Kannon.

Uitzicht op Kamakura.

Het strand is echter niet mijn volgende bestemming, dat is namelijk de tempel Kotoku-in, verblijfplaats van de Grote Boeddha (Daibutsu). Dit ruim 13 meter hoge bronzen beeld van Boeddha dateert uit 1252 en stond oorspronkelijk in een overdekte tempel. Verschillende stormen in de 14e eeuw maakten echter een einde aan de tempel en er werd besloten de Boeddha in de buitenlucht te laten staan. Hoewel ik het meerdere malen geprobeerd heb, doen de foto's geen recht aan de grootsheid van één van Japans bekendste iconen.

Na een selfie te hebben genomen met Daibutsu was het tijd om richting mijn laatste bestemming te vertrekken: Tsurugaoka Hachimangu. Op het moment dat ik over de toegangsweg (Dankazura) richting deze Shinto schrijn loop begint het weer om te slaan. De zon verdwijnt en maakt plaats voor een mysterieuze mist. Langs een grote vijver en verschillende kleine tempeltjes kom ik bij de 'Maiden', een soort podium voor dans en zang. Achter de Maiden leidt een steile trap naar de hoofdtempel 'Hongu' gewijd aan Keizer Ōjin. De buitenkant van de tempel is door restauratiewerkzaamheden niet te zien en binnenin de tempel zorgen het gebrek aan licht en een metalen raster ervoor dat ik de schrijn niet goed kan zien. Desondanks is het bezoek aan deze tempel een bijzondere ervaring aangezien de locatie tussen de bergen in combinatie met de mist een mysterieuze sfeer creëren, alsof ik een andere wereld betreden ben. Op het moment dat ik richting het station loop op weg naar het warme Tokyo begint de zon weer te schijnen en verdwijnt de mist. Vreemd?!