Afscheid

Een voor een stijgen en dalen de vliegtuigen op Narita Airport. Vanuit mijn hotelkamer raam kijk ik uit op de locatie waar ruim 4 maanden geleden mijn reis begon. Niet geheel zeker over wat ik kon verwachten van Japan begon ik aan mijn stage. Inmiddels heb ik kennisgemaakt met een van de meest diverse landen ter wereld. Van de ontspannen parken en boeddhistische tempels tot ultra-hyper j-pop wereld Akihabara. Van zakenmannen strak in het pak tot schoolmeisjes met bijbehorende uniformen, allemaal samengedrukt in de drukke Japanse treinen. Het land waar een zelfverklaard vishater, octopus heeft leren eten, uiteraard met stokjes! Een plek waar respect voor ouderen hoog in het vaandel staat, maar tegelijk een rem op de groei van het conservatieve land zet. Een land dat eigenlijk iedereen gezien moet hebben, al is het maar om aan te tonen dat er niet slechts bizarre ideeën en voorwerpen vandaan komen.
Maar na 4 maanden komt er een eind aan dit mooie avontuur. Met pijn in het hart neem ik afscheid van de vele vrienden die ik hier gemaakt heb. Ik ga de lunchgesprekken waarbij culturele verschillen werden besproken, en natuurlijk de vele feestjes, erg missen.
Een ding weet ik zeker, ooit zal ik weer terugkeren naar het land van de reizende zon.
Sayonara Japan!

Attracties, illusies en vreemd eten in Odaiba

Aangezien het bezoek aan Asakusa met Yuka & Yukie goed was bevallen duurde het vanzelfsprekend niet lang voordat er een nieuwe trip op het programma stond. Dit keer gingen we samen met 2 andere studenten die in ons instituut werken (Syo & Takumi) naar Odaiba, met als hoofdattractie: Joypolis. Joypolis is een amusementspark met attracties en arcadespellen gebaseerd op series van computerspellenmaker Sega.
Ondanks dat we rond openingstijd bij het park aankwamen moesten we een behoorlijke tijd in de rij staan voordat we naar binnen konden. Gelukkig hadden we op het station al voordeelkaartjes gekocht waardoor we in ieder geval niet ook nog eens daarvoor in de rij hoefden te staan. Eenmaal binnen besloten we eerst in een attractie genaamd 'Veil of Dark' te gaan. In deze attractie, die een combinatie van een schietspel en een achtbaan was, werd het pad van het wagentje op weg naar boven onderbroken door schermen waarop hordes met zombies en andere monsters aangestormd kwamen. Pas als de monsters dood waren kon het karretje zijn weg naar boven vervolgen. Eenmaal boven stortte het karretje kantelend en draaiend door verschillende loopings naar beneden. Een erg leuke attractie om mee te beginnen.

Veil of Dark (foto: http://tokyo-joypolis.com)

De volgende attractie waar we ingingen heette 'Storm G' en was een soort bobslee simulatie. Het was de bedoeling om met behulp van twee joysticks de futuristische slee zo soepel mogelijk door de virtuele baan naar beneden te sturen. Op speciale stukken kon je door op een knop te drukken, een kurkentrekker beweging maken (het is dan ook niet aan te raden in deze attractie te gaan als je net gegeten hebt). Yuka en ik brachten het er goed vanaf, mede doordat ik ons vlak voor de finish over een 'boost' stuurde waardoor we op het nippertje de nummer 1 inhaalden om zelf als eerste te finishen.

Storm G (foto: http://tokyo-joypolis.com)

Na deze twee thrill-rides was het tijd voor een iets 'rustigere' attractie. We kozen voor 'Psycho-Pass The Shooting', een schietbaan gebaseerd op de dystopische anime Psycho-Pass (overigens een echte aanrader). Hoewel het oefen-schieten vlekkeloos ging (ik had al mijn 3 doelen binnen enkele seconden neer), werd ik bij de echte schietbaan al gauw neergeschoten, waardoor ik gedwongen enkele minuten slechts kon wachten tot alle andere deelnemers ook af waren. Ondanks de coole setting, een beetje zonde van de tijd.
De laatste attractie waar we voor de lunch ingingen heette 'Halfpipe Tokyo' en was precies wat de naam doet vermoeden. We stonden met zijn tweeën op een soort skatebord. Op het moment dat het bord in het midden van de halfpipe was moesten we op een knop stappen. Hoe beter we dit timeden, hoe meer rondjes het bord begon te draaien. De winnaar was de degene die het meeste rondjes wist te draaien binnen een minuut. Hoewel we geen bijzonder hoge scoren hadden, waren Takumi en ik, met 15 rondjes toch de winnaars.

Halfpipe Tokyo ((foto: http://tokyo-joypolis.com)

Als lunch namen we een typisch Japans gerecht genaamd 'Takoyaki'. Takoyaki zijn balletjes gemaakt van tarwebeslag en gevuld met inktvis, gebakken in een soort poffertjespan. Hoewel voor mijn Japanse tijd alleen het woord inktvis al genoeg zou zijn geweest om het gerecht niet eten, schrik ik inmiddels niet meer terug van dit soort 'vreemde' gerechten. En maar goed ook, want het was weer heerlijk!

Takoyaki met v.l.n.r. Syo, Takumi, ik & Yuka.

Na de lunch besloten we om 'Decks Tokyo Beach' verder te verkennen. Dit warenhuis onderscheidde zich van de andere door het stijltje waarin het was uitgewerkt. De smalle gangetjes met sfeerverlichting en houten kraampjes deden het lijken alsof je door het carnavaleske Tokyo van de jaren '80 liep. Compleet met snoepkraampjes, bankjes, muziek en een schiettent. In dit winkelcentrum hadden ze ook een leuke toevoeging in de toiletten. Boven de urinoirs hing een schermpje met daarop een soort 'Manneke Pis'. Wanneer je begon te plassen, deed het standbeeldje dat ook, maar dan in een glas. Onder dit glas stond je volume vermeld. Op deze manier word zelfs plassen een high-score game. Na het winkelcentrum wandelde we in de stralende zon langs de kust van Odaiba richting DiverCity Tokyo Plaza. In dit winkelcentrum bekend van de gigantische Gundam replica die ervoor staat, besloten we even af te koelen met een koffie.

Mini-replica van het Vrijheidsbeeld.

Gundam replica.

Eenmaal bijgekomen van de wandeling gingen we op weg naar het Tokyo Trick Art Museum. In dit museum zijn de levensgrote muurschilderingen zo geschilderd dat ze optisch illusies vormen. Door op een slimme manier voor deze schilderijen te poseren krijg je erg leuke illusies. Hier enkele voorbeelden:

Na deze fotosessie in het museum keerden we weer terug naar Joypolis, waar de wachtrijen voor de attracties inmiddels verdubbeld waren. We konden echter nog twee attracties vinden waar we redelijk snel in konden. De eerste 'The House of the Dead 4' is een bekende Sega arcadegame waarbij zoveel mogelijk zombies neer moeten worden geschoten voordat de speler afgaat. De tweede attractie was van een heel ander kaliber. 'Wild Wing' was een simulatie van een ietwat uit de hand gelopen hangglider vlucht.
Inmiddels was het al 7 uur geweest dus gingen we op zoek naar een plek om te dineren. In het gigantische Aquacity winkelcentrum viel onze keus op Italiaans. Dus in hartje Tokyo at ik met eetstokjes Spaghetti Napolitana.
Na het diner wandelden we nog wat over de promenade waar we genoten van het nachtelijk uitzicht op Odaiba en Tokyo, terwijl de hemel af en toe verlicht werd door een in de verte liggend onweer. Een mooie afsluiting van een erg gezellig dag.

Het Daikanransha reuzenrad.

Uitzicht op Tokyo en de Rainbow Bridge.

Cruisin' 'n' Boozin'

Woensdag 9 Juli, de dag dat Oranje de halve finale tegen Argentinië speelde, was het tijd voor weer een virologen-uitje. Samen met een aantal collega's vertrokken we bij ons instituut met de metro richting het zuiden van Tokyo. Ondanks de naderende super tyfoon 'Neoguri' gingen we namelijk dineren op een 'yakatabune', oftewel een Japanse huisboot. De huisboten, zo genoemd vanwege de inrichting met tatami matten en lage tafels, werden tijdens het Edo tijdperk door de adel gebruikt om gasten te vermaken.

Yakatabune, ook wel bekend als huisboot

Eenmaal in de boot namen we in kleermakerszit plaats bij de tafels. In het midden van de tafel bevond zich een soort van grillplaat. Het was dus duidelijk dat we zelf ons eten zouden gaan bereiden. Gelukkig lagen er protocollen op de tafels over hoe het eten bereid moest worden, want ondanks dat het een typisch Japanse (en meer specifiek Tokyose) gebeurtenis is, had geen van mijn collega's ervaring met dit type eten.
We vertrokken uit de haven en dus was het tijd voor het maken van het eerste typisch Tokyose gerecht; monjayaki, of kort 'monja'. Om te beginnen worden de groenten, waaronder kool, en het vlees op de grillplaat gelegd en in fijne stukjes gehakt. Vervolgens wordt van de groenten een cirkel gemaakt waar het vlees middenin word gelegd. Hier overheen wordt dan het beslag gegoten dat vervolgens, nadat het net niet meer vloeibaar is, gemixt wordt met de groenten. Dit resulteert in een soort van semi-vloeibare pannenkoek waarvan je met je eigen kleine spateltje steeds stukjes op je bordje legt. De smaak van het gerecht laat zich moeilijk omschrijven maar was erg lekker.

Stap 1 hak de groenten fijn.

Stap 2 plaats de groenten in een cirkel en voeg het beslag toe.

Stap 3 mix het beslag me de groenten en het vlees.
Bon appetit!

Na de 'monja' kregen we het gerecht waar 'monja' van afgeleid is: okonomiyaki. Dit gerecht dat ook wel bekent staat als 'Osaka soul food' lijkt erg op monja, maar is veel minder vloeibaar en lijkt in dat opzicht dus meer op een Nederlandse pannenkoek. Van alle gerechten die ik deze avond zou eten was dit mijn favoriet.

Okonomiyaki

Okonomiyaki inclusief toppings. 

Terwijl we genoten van het eten en de bijbehorende drankjes voer onze boot langs de skyline van Odaiba en Minato. Zo hadden we een mooi uitzicht op bekende gebouwen waaronder het Daikanransha reuzenrad, een mini replica van het Vrijheidsbeeld (van beide heb ik helaas geen foto's), het Fuji Television hoofdkantoor en de Rainbow Bridge. Ook had een kantoorgebouw zijn ruimtes zo verlicht en verduisterd dat er NED vs ARG gespeld stond (op dit moment was ik er nog van overtuigd dat we zouden gaan winnen).

Fuji Television hoofdkantoor

Rainbow Bridge

Skyline van Minato. Rechts: NED vs ARG
Links is het puntje van Tokyo Tower zichtbaar.

Voordat we weer aanmeerden bij de haven aten we nog twee andere gerechten waarvan ik helaas de namen vergeten ben. Één gerecht bestond uit noedels en het andere bestond uit gefrituurde rijst met garnalen. Beide gerechten smaakten ook erg goed. Volgegeten keerden we weer terug in de haven. Van de op handen zijnde tyfoon hadden we niks gemerkt.

Noedels

Rijst met garnalen

WK ervaring in Japan

Met slechts enkele uren te gaan tot de kwartfinale wedstrijd Nederland - Costa Rica leek het me leuk wat te vertellen over hoe het WK in Japan leeft.
Net als in Nederland begonnen er al enkele weken voor het WK reclames met voetballers te verschijnen. Vooral Keisuke Honda, oud-speler van VVV-Venlo, speelde in reclames voor onder andere sportdrank, bier en fotocamera's. Het aantal reclames in vergelijking tot Nederland is echter een stuk minder en speelt minder in op het 'wij' gevoel zoals we dat in Nederland hebben. VVV-Venlo is trouwens een bekende club in Japan omdat ze verschillende bekende Japanse spelers hebben opgeleid. Naast Keisuke Honda onder meer Maya Yoshida en op het moment Yuki Otsu. Maar terug naar het WK. Aangezien we hier aan de andere kant van de wereld zitten in vergelijking met Brazilië betekend dit dat alle wedstrijden 's nachts gespeeld worden. Het gevolg is dus dat ik mijn wekker om 1 of 3 uur moet zetten om de wedstrijden te bekijken. Het vervelendste is daarbij dat ik niet hardop mijn ongenoegen kan uiten over een falende scheidsrechter of irritante tegenstander. Een woeste vuistslag in mijn hoofdkussen is de enige optie die overblijft.
Na de overwinningen op Spanje en Australië kreeg ik de behoefte om toch mijn oranje roots te laten zien, dus ging ik op zoek naar een oranje shirt in Tokyo. Helaas kon ik alleen het, veel te dure, officiële shirt vinden. Gelukkig schoot het thuisfront te hulp, en enkele dagen later plofte een grote envelop, met oranje shirt, in mijn brievenbus. Elke keer als Oranje speelt draag ik mijn shirt naar werk. Dit levert in de trein en metro elke keer weer verbaasde gezichten op van de medereizigers. Aan het gefluister van het woord 'Oranda', wat Japans is voor Nederland, lijken ze wel door te hebben waarom ik het shirt aanheb.
Om ook de Japanners te supporten kocht ik voor hun tweede groepswedstrijd tegen Colombia (het zag er toen al niet goed uit) een 'Blue Samurai' sjaal. Ik wist dat de Japanners niet zo fanatiek in blauw zijn gehuld als de Nederlanders in oranje, maar aangezien ik op tv toch behoorlijk veel mensen in voetbalshirts had gezien verwachtte ik veel supporters te treffen in de trein. Echter niets van dit alles. Tijdens de 1 uur durende reis van mijn huis naar mijn werk, op de drukste treinlijn van Tokyo, kwam ik geen één ander persoon tegen die een sjaal, shirt of iets dergelijks droeg. Mijn collega's legde mij uit dat Japanse fans alleen shirts en sjaals dragen in de cafés of stadions waar ze kijken. Het feit dat ik wel de 'Blue Samurai' sjaal droeg kon daarom wel op veel sympathie rekenen.
Na de groepsfase viel het doek voor Japan, dat roemloos als laatste in hun groep eindigde. Mijn collega's zijn daarom maar wat blij dat ze nu als excuus voor Nederland kunnen zijn. Vooral mijn supervisor is een groot fan en vind de Hollanders "very strong". Veel lunchgesprekken gaan daarom over mijn inzichten in het huidige team (alsof ik daar zoveel verstand van heb :p ) waarbij het uitspreken van de spelersnamen nog de het grootste probleem vormt. Laten we hopen dat ik maandag weer trots kan melden dat we een ronde verder zijn.