WK ervaring in Japan

Met slechts enkele uren te gaan tot de kwartfinale wedstrijd Nederland - Costa Rica leek het me leuk wat te vertellen over hoe het WK in Japan leeft.
Net als in Nederland begonnen er al enkele weken voor het WK reclames met voetballers te verschijnen. Vooral Keisuke Honda, oud-speler van VVV-Venlo, speelde in reclames voor onder andere sportdrank, bier en fotocamera's. Het aantal reclames in vergelijking tot Nederland is echter een stuk minder en speelt minder in op het 'wij' gevoel zoals we dat in Nederland hebben. VVV-Venlo is trouwens een bekende club in Japan omdat ze verschillende bekende Japanse spelers hebben opgeleid. Naast Keisuke Honda onder meer Maya Yoshida en op het moment Yuki Otsu. Maar terug naar het WK. Aangezien we hier aan de andere kant van de wereld zitten in vergelijking met Brazilië betekend dit dat alle wedstrijden 's nachts gespeeld worden. Het gevolg is dus dat ik mijn wekker om 1 of 3 uur moet zetten om de wedstrijden te bekijken. Het vervelendste is daarbij dat ik niet hardop mijn ongenoegen kan uiten over een falende scheidsrechter of irritante tegenstander. Een woeste vuistslag in mijn hoofdkussen is de enige optie die overblijft.
Na de overwinningen op Spanje en Australië kreeg ik de behoefte om toch mijn oranje roots te laten zien, dus ging ik op zoek naar een oranje shirt in Tokyo. Helaas kon ik alleen het, veel te dure, officiële shirt vinden. Gelukkig schoot het thuisfront te hulp, en enkele dagen later plofte een grote envelop, met oranje shirt, in mijn brievenbus. Elke keer als Oranje speelt draag ik mijn shirt naar werk. Dit levert in de trein en metro elke keer weer verbaasde gezichten op van de medereizigers. Aan het gefluister van het woord 'Oranda', wat Japans is voor Nederland, lijken ze wel door te hebben waarom ik het shirt aanheb.
Om ook de Japanners te supporten kocht ik voor hun tweede groepswedstrijd tegen Colombia (het zag er toen al niet goed uit) een 'Blue Samurai' sjaal. Ik wist dat de Japanners niet zo fanatiek in blauw zijn gehuld als de Nederlanders in oranje, maar aangezien ik op tv toch behoorlijk veel mensen in voetbalshirts had gezien verwachtte ik veel supporters te treffen in de trein. Echter niets van dit alles. Tijdens de 1 uur durende reis van mijn huis naar mijn werk, op de drukste treinlijn van Tokyo, kwam ik geen één ander persoon tegen die een sjaal, shirt of iets dergelijks droeg. Mijn collega's legde mij uit dat Japanse fans alleen shirts en sjaals dragen in de cafés of stadions waar ze kijken. Het feit dat ik wel de 'Blue Samurai' sjaal droeg kon daarom wel op veel sympathie rekenen.
Na de groepsfase viel het doek voor Japan, dat roemloos als laatste in hun groep eindigde. Mijn collega's zijn daarom maar wat blij dat ze nu als excuus voor Nederland kunnen zijn. Vooral mijn supervisor is een groot fan en vind de Hollanders "very strong". Veel lunchgesprekken gaan daarom over mijn inzichten in het huidige team (alsof ik daar zoveel verstand van heb :p ) waarbij het uitspreken van de spelersnamen nog de het grootste probleem vormt. Laten we hopen dat ik maandag weer trots kan melden dat we een ronde verder zijn.