Duizend dansers

Met de komst van het mooie warme weer in Japan (25°C en zon) vinden er steeds meer festivals plaats. Vaak worden deze 'matsuri' georganiseerd door, en gehouden bij tempels. Het festival waar ik vandaag was vond echter plaats midden in Shibuya. Het Shibuya Kagoshima Ohara Matsuri is een festival dat de vriendschap tussen Shibuya en Kagoshima viert met zang en dans. Tientallen dansgroepen uit beide steden, met in totaal duizenden dansers gekleed in de prachtigste outfits, tonen hun beste danspasjes. Dit doen ze met twee verschillende traditionele dansen, de Shibuya Ondo en de Oharabushi. Hoewel het doen van maar twee dansen de boel overzichtelijk houd, en zorgt dat de jury de groepen onderling goed kan vergelijken is drie uur lang naar dezelfde twee muzieknummers luisteren een hele uitdaging. Zelfs voor iemand met een open muzikale geest als de mijne. Dit kwam misschien ook door de schelle stem van de oude Japanse zangeressen die met net iets teveel decibellen de speakers uitblèrden.

Gelukkig voor mijn gehoor en gemoedstoestand vond ik net op tijd een drumgroep die voor de nodige afwisseling kon zorgen. Dit gold eveneens voor de groep leuke cheerleaders die op traditionele muziek (met moderne beats) hun pompons en ledematen fanatiek in het rond gooiden.

Al met al heb ik erg genoten van de dansers met hun sierlijke bewegingen in hun mooie kostuums. Het is alleen, net als alcohol, je moet het met mate tot je nemen om er geen hoofdpijn van te krijgen.

Home sweet home

Omdat ik vandaag nergens heen ben geweest en ik mij bedacht dat jullie nog helemaal niet weten waar ik woon, vandaag een fotoserie over Kokubunji. Kokubunji is een stad met iets minder dan 120.000 inwoners verdeeld over 11,5 km2. De wijk waar ik woon, Fujimoto, is een rustige, groene wijk waar veel gezinnen wonen. Aangezien er zowel een basisschool als middelbare school in de buurt liggen stikt het er doordeweeks van de in uniform gestoken, fietsende scholieren. In de weekenden zijn er echter weinig mensen op straat. Vermoedelijk zitten de meesten binnen tv te kijken, of zijn ze afgereisd naar één van Tokyo's interessante wijken. Hieronder enkele foto's uit de omgeving.

Mijn appartementencomplex

De steile helling die ik elke dag op en af moet
(in het echt steiler dan de foto doet voorkomen).

De winkelstraat met op de achtergrond Kunitachi Station.

Welkomsfeest tussen de samoerai

Inmiddels zit ik al weer 1,5 maand in Tokyo. Om er maar even een cliché bij te pakken: de tijd vliegt wanneer je het naar je zin hebt. Wat ik ondertussen al wel doorheb is dat Japanners (zoals waarschijnlijk de meeste mensen) van feestjes houden. Mijn aankomst in Japan was dan ook een mooi excuus om een feest te geven. Aangezien ik de organisators carte blanche had gegeven wat betreft de locatie en het eten was ik erg benieuwd naar hun keuze. Om 18.00 vertrokken we met een groep van 10 collega's richting oost Shinjuku. De izakaya (Japanse pub) waar we aten ligt in de wijk Kabukicho, een van de bekendste entertainment en red light districten van Tokyo. Er schijnen ook veel Yakuza (Japanse maffia) leden te komen die verschillende ondernemingen onder hun controle hebben.
Sengoku Buyuuden – Busyou Koshitsu, zoals de izakaya heet, heeft als thema het feodale Japan. Dat wordt gelijk duidelijk bij de ingang van het restaurant waar verschillende levensgrote samoerai harnassen staan opgesteld. Nadat we onze schoenen hebben uitgedaan lopen we verder het restaurant in door een smal gangetje met een hardhouten vloer. Aan weerszijden van het gangetje staan de tafels in een soort van zitkuilen, gescheiden van de gang d.m.v. doeken beschilderd met beroemde samoerai en hun familietekens. Als we zitten kan het feestmaal beginnen, maar niet voordat we op traditionele samoerai-wijze toosten terwijl we BANZAI!! roepen. De maaltijden worden in etappes geserveerd door serveerders verkleed als ninja's. We beginnen met verschillende kleinere gerechtjes waarna we de hoofdmaaltijd en uiteindelijk het toetje krijgen. Zoals in de meeste izakayas worden de gerechten in schalen op tafel gezet, waarna iedereen zoveel kan pakken als hij wil. Natuurlijk moet er ook gedronken worden, en de Japanners als fanatieke bierdrinkers (geleerd van de Nederlanders) weten daar wel raad mee. Grote kannen met bier staan op elke tafel en zodra je glas ook maar een beetje leeg dreigt te raken word het weer tot de rand toe gevuld. Dit in combinatie met de verschillende cocktails maakte dat het al gauw erg gezellig werd. Nadat we waren uitgegeten tussen de samoerai gingen we naar een ander café om daar het snacken en drinken voort te zetten. Uiteindelijk vertrokken we tegen middernacht moe maar voldaan, en een beetje dronken, huiswaarts.

Samoerai harnassen

Gangetje met links en rechts de zitkuilen.

Hapjes netjes gestapeld in de vorm van een Japans kasteel.

Links: Ingemaakte visjes. Midden: eend. Rechts: pittige visseneitjes.

Viscakjes die qua structuur een beetje op oliebollen lijken.

Hoofdgerecht: Kip, varkensvlees en groenten gestoomd in een houten mandje.

De wijk Kabukicho

Oplichting in Shibuya

Het eerste wat je ziet als je in de winkelwijk Shibuya komt is het standbeeld van een hond. Hachiko, want zo heet de hond, was de trouwe viervoeter van professor Ueno. Aan het eind van elke werkdag wachtte Hachiko geduldig op Shibuya Station tot de professor arriveerde, waarna ze samen naar huis liepen. Op een dag kwam de professor helaas niet meer thuis omdat hij op zijn werk was overleden. Negen jaar lang bleef Hachiko echter dagelijks naar Shibuya Station komen. Tevergeefs wachtend op het baasje wat niet meer zou komen. De legend van Hachiko is zo bekend dat er naast dit standbeeld, ook een film van gemaakt is.

Hachiko

Naast het station ligt waarschijnlijk het drukste kruispunt van Japan: Shibuya Crossing. Hier wordt tegelijk al het autoverkeer gestopt om de honderden voetgangers de mogelijkheid te geven om van het station over te steken naar één van de vele winkelstraten.

Shibuya Crossing (uitzicht op Center Gai)

Shibuya Crossing

Ready..Set...

..GO!!!

 Aan de andere kant van Shibuya Crossing liggen zoals gezegd veel winkelstraten met als bekendste de 'Center Gai'. Vooral in het weekend stikt het hier van de jongeren die op zoek zijn naar nieuwe (of gebruikte) kleding, schoenen en hebbedingetjes. Ook zijn er veel restaurantjes, warenhuizen en franchise-stores als Apple en Disney.

Na het kopen van een hoedje en een zonnebril leek mijn bezoek te eindigen als elk andere in Tokyo. Ik kon echter niet vermoeden dat ik het doelwit van een oplichtingspoging zou worden...
Nietsvermoedend liep ik naar Shibuya Station waar ik besloot om nog één fotootje te nemen van Shibuya Crossing. Plots voelde ik een hand op mijn schouder waarna ik mij omdraaide. Voor me stonden twee mannen, jaar of 40, gezet en kalend. Één van de mannen vertelde dat ze politieagenten waren terwijl zij een leren badge, met gouden schildje, lieten zien. Ik was echter toen al op mijn hoedde aangezien ik zo'n badge zelf ook bij de Intertoys kan halen. Benieuwd naar wat ze wouden besloot ik echter rustig te blijven en af te wachten. De man vroeg mij of ik een toerist was, ik antwoordde dat dat niet het geval was, maar dat ik hier studeer. Daarop vroeg de man of ik mijn paspoort wou laten zien. Ik zei hem dat ik een residence card heb (verplicht voor iedereen die langer dan 90 dagen in Japan verblijft), en schoof mijn kaart een cm uit mijn portemonnee. Of de man het niet gezien had, of het niet begreep was mij niet helemaal duidelijk maar met enige dwang duwden ze mij weg van het kruispunt, al zeggend dat ik geen paspoort had, en dat het de wet was. Ik begon tegen te stribbelen, vastbesloten mij niet van dit kruispunt weg te laten voeren terwijl ik nogmaals probeerde uit te leggen dat ik een residence card had. Denkend dat ze de kaart misschien niet goed hadden gezien besloot ik hem helemaal uit mijn portemonnee te halen. De man probeerde op dat moment de kaart af te pakken, maar ik hield deze te stevig vast. Ik liet ze vervolgens duidelijk mijn naam en foto zien, maar het leek niet genoeg te zijn. Op dat moment besloot ik dat er meer aandacht op ons gevestigd moest worden. Dus op luidde toon begon ik te zeggen dat ik mijn ID had laten zien en dat er geen rede was om mij aan te houden en dat ze me los moesten laten. Na dit riedeltje een paar keer herhaald te hebben bonden de mannen in en lieten ze me gaan. Enigszins chagrijnig liepen ze weg en ik was vrij om mijn weg naar huis te vervolgen, al mijn waardevolle bezittingen nog steeds in mijn zakken. Achteraf weet ik nog steeds niet wat deze mannen nou precies wilden, maar het blijkt maar weer dat zelfs in een 'veilige' stad als Tokyo, toeristen het mikpunt zijn van chanteurs.

Bezoek aan het keizerlijk paleis

Mijn bezoek aan het keizerlijk paleis begon bij de aankomst op Tokyo Station. Het drukste station van Japan (in aantal treinen per dag) werd geopend in 1914 en is volgens geruchten gebaseerd op het Amsterdam Centraal Station. Hoewel het station tijdens de 2e wereldoorlog werd vernietigd zijn de laatste grote herstelwerkzaamheden en renovaties inmiddels klaar waardoor het station 100 jaar na zijn opening weer in oude glorie hersteld is. Via de zakenwijk Marunouchi en het Wadakura park (omgeven door de buitenste slotgracht Wadakura-bori) liep ik vervolgens richting het paleis.

Tokyo Station

Tokyo Station

Marunouchi

Marunouchi vanuit Wadakura park

Wadakura-bori

Helaas is het Keizerlijk paleis (hoofdverblijfplaats van de Japanse Keizer) slechts twee dagen per jaar open: met nieuwjaar en de verjaardag van de keizer. De Oostelijke Tuinen (onderdeel van het vroegere Edo Kasteel) zijn echter het hele jaar geopend voor publiek. Via de Ōte-mon (letterlijk: Grote Hand Poort), de vroegere hoofdpoort van het Edo Kasteel, kom je op de oostelijke binnenplaats van het kasteel, Sannomaru. Door onder meer branden, aardbevingen en sloop tijdens de Meji-periode zijn op deze ring van het kasteel weinig originele gebouwen meer te zien. Een pad omgeven door hoge muren verschaft toegang tot de tweede ring, Ninomaru. Hier zijn nog enkele wachtershuizen te zien evenals een tuin met vijver en theehuis.

Tatsumi-yagura. De enig overgebleven verdedigingstoren.

Ōte-mon (Grote Hand Poort)

Doshin-bansho, samurai wachtpost.

Hyakunin-bansho, wachthuis geschikt voor
100 soldaten van de Tokugawa clan.

Ō-bansho wachthuis

Suwa-no-Chaya theehuis in de Ninomaru tuin.

Ninomaru tuin

En natuurlijk zwemmen er karpers.

Twee kronkelende helling verschaffen toegang tot het meest centrale gedeelte van het kasteel, het Honmaru. Dit was de plek waar de Shogun en zijn hofhouding werkten en woonden. De luxueuze verblijven werden tijdens hun bestaan meerdere malen vernietigd door branden maar telkens weer opgebouwd. Na de laatste brand in 1873 besloot de nieuwe keizerlijke regering echter het paleis niet te herbouwen. Het enige wat nu nog zichtbaar is van het oude complex is de basis van de grote Tenshudai donjon (wachttoren), die in zijn tijd met 51 meter de hoogste wachttoren in Japan was. Ook de toren sneuvelde echter vroegtijdig in een brand.

Uitzicht van Honmaru op Ninomaru.

Honmaru, ooit de plek van de meest luxueuze zalen in Japan.

Uitzicht vanaf de Tenshudai donjon.

Basis van de Tenshudai donjon.

Ter vergelijking:Donjon van kasteel Nagoya.
Met 48m kleiner dan de donjon van Edo was.
(Foto van wikipedia).

Afgaande op de overgebleven gebouwen en muren moet het Edo kasteel een van de meest indrukwekkende kastelen van zijn tijd zijn geweest. Helaas hebben de mooie verblijven de vele branden niet overleeft. Gelukkig is een organisatie op het moment bezig om financiering te verzamelen voor het reconstrueren van de donjon. Dus wie weet moet ik over een paar jaar nog eens terugkomen.
Op de terugweg van het paleis naar Tokyo Station kwam ik nog langs een standbeeld van galjoen 'De Liefde'. Dit schip bereikte in 1600 als enige uit een groep van vier Nederlandse schepen Japan. In 1605 keerde de bemanning terug naar Nederland met een handelsbrief die de VOC het exclusieve recht gaf een handelspost op te richten in Japan, en zo de basis vormde van de Japans-Nederlandse handelsgeschiedenis.

Standbeeld van 'De Liefde'. In 1980 door de Nederlandse
 regering geschonken aan de Japanse regering.