Bezoek aan het keizerlijk paleis

Mijn bezoek aan het keizerlijk paleis begon bij de aankomst op Tokyo Station. Het drukste station van Japan (in aantal treinen per dag) werd geopend in 1914 en is volgens geruchten gebaseerd op het Amsterdam Centraal Station. Hoewel het station tijdens de 2e wereldoorlog werd vernietigd zijn de laatste grote herstelwerkzaamheden en renovaties inmiddels klaar waardoor het station 100 jaar na zijn opening weer in oude glorie hersteld is. Via de zakenwijk Marunouchi en het Wadakura park (omgeven door de buitenste slotgracht Wadakura-bori) liep ik vervolgens richting het paleis.

Tokyo Station

Tokyo Station

Marunouchi

Marunouchi vanuit Wadakura park

Wadakura-bori

Helaas is het Keizerlijk paleis (hoofdverblijfplaats van de Japanse Keizer) slechts twee dagen per jaar open: met nieuwjaar en de verjaardag van de keizer. De Oostelijke Tuinen (onderdeel van het vroegere Edo Kasteel) zijn echter het hele jaar geopend voor publiek. Via de Ōte-mon (letterlijk: Grote Hand Poort), de vroegere hoofdpoort van het Edo Kasteel, kom je op de oostelijke binnenplaats van het kasteel, Sannomaru. Door onder meer branden, aardbevingen en sloop tijdens de Meji-periode zijn op deze ring van het kasteel weinig originele gebouwen meer te zien. Een pad omgeven door hoge muren verschaft toegang tot de tweede ring, Ninomaru. Hier zijn nog enkele wachtershuizen te zien evenals een tuin met vijver en theehuis.

Tatsumi-yagura. De enig overgebleven verdedigingstoren.

Ōte-mon (Grote Hand Poort)

Doshin-bansho, samurai wachtpost.

Hyakunin-bansho, wachthuis geschikt voor
100 soldaten van de Tokugawa clan.

Ō-bansho wachthuis

Suwa-no-Chaya theehuis in de Ninomaru tuin.

Ninomaru tuin

En natuurlijk zwemmen er karpers.

Twee kronkelende helling verschaffen toegang tot het meest centrale gedeelte van het kasteel, het Honmaru. Dit was de plek waar de Shogun en zijn hofhouding werkten en woonden. De luxueuze verblijven werden tijdens hun bestaan meerdere malen vernietigd door branden maar telkens weer opgebouwd. Na de laatste brand in 1873 besloot de nieuwe keizerlijke regering echter het paleis niet te herbouwen. Het enige wat nu nog zichtbaar is van het oude complex is de basis van de grote Tenshudai donjon (wachttoren), die in zijn tijd met 51 meter de hoogste wachttoren in Japan was. Ook de toren sneuvelde echter vroegtijdig in een brand.

Uitzicht van Honmaru op Ninomaru.

Honmaru, ooit de plek van de meest luxueuze zalen in Japan.

Uitzicht vanaf de Tenshudai donjon.

Basis van de Tenshudai donjon.

Ter vergelijking:Donjon van kasteel Nagoya.
Met 48m kleiner dan de donjon van Edo was.
(Foto van wikipedia).

Afgaande op de overgebleven gebouwen en muren moet het Edo kasteel een van de meest indrukwekkende kastelen van zijn tijd zijn geweest. Helaas hebben de mooie verblijven de vele branden niet overleeft. Gelukkig is een organisatie op het moment bezig om financiering te verzamelen voor het reconstrueren van de donjon. Dus wie weet moet ik over een paar jaar nog eens terugkomen.
Op de terugweg van het paleis naar Tokyo Station kwam ik nog langs een standbeeld van galjoen 'De Liefde'. Dit schip bereikte in 1600 als enige uit een groep van vier Nederlandse schepen Japan. In 1605 keerde de bemanning terug naar Nederland met een handelsbrief die de VOC het exclusieve recht gaf een handelspost op te richten in Japan, en zo de basis vormde van de Japans-Nederlandse handelsgeschiedenis.

Standbeeld van 'De Liefde'. In 1980 door de Nederlandse
 regering geschonken aan de Japanse regering.