Oplichting in Shibuya

Het eerste wat je ziet als je in de winkelwijk Shibuya komt is het standbeeld van een hond. Hachiko, want zo heet de hond, was de trouwe viervoeter van professor Ueno. Aan het eind van elke werkdag wachtte Hachiko geduldig op Shibuya Station tot de professor arriveerde, waarna ze samen naar huis liepen. Op een dag kwam de professor helaas niet meer thuis omdat hij op zijn werk was overleden. Negen jaar lang bleef Hachiko echter dagelijks naar Shibuya Station komen. Tevergeefs wachtend op het baasje wat niet meer zou komen. De legend van Hachiko is zo bekend dat er naast dit standbeeld, ook een film van gemaakt is.

Hachiko

Naast het station ligt waarschijnlijk het drukste kruispunt van Japan: Shibuya Crossing. Hier wordt tegelijk al het autoverkeer gestopt om de honderden voetgangers de mogelijkheid te geven om van het station over te steken naar één van de vele winkelstraten.

Shibuya Crossing (uitzicht op Center Gai)

Shibuya Crossing

Ready..Set...

..GO!!!

 Aan de andere kant van Shibuya Crossing liggen zoals gezegd veel winkelstraten met als bekendste de 'Center Gai'. Vooral in het weekend stikt het hier van de jongeren die op zoek zijn naar nieuwe (of gebruikte) kleding, schoenen en hebbedingetjes. Ook zijn er veel restaurantjes, warenhuizen en franchise-stores als Apple en Disney.

Na het kopen van een hoedje en een zonnebril leek mijn bezoek te eindigen als elk andere in Tokyo. Ik kon echter niet vermoeden dat ik het doelwit van een oplichtingspoging zou worden...
Nietsvermoedend liep ik naar Shibuya Station waar ik besloot om nog één fotootje te nemen van Shibuya Crossing. Plots voelde ik een hand op mijn schouder waarna ik mij omdraaide. Voor me stonden twee mannen, jaar of 40, gezet en kalend. Één van de mannen vertelde dat ze politieagenten waren terwijl zij een leren badge, met gouden schildje, lieten zien. Ik was echter toen al op mijn hoedde aangezien ik zo'n badge zelf ook bij de Intertoys kan halen. Benieuwd naar wat ze wouden besloot ik echter rustig te blijven en af te wachten. De man vroeg mij of ik een toerist was, ik antwoordde dat dat niet het geval was, maar dat ik hier studeer. Daarop vroeg de man of ik mijn paspoort wou laten zien. Ik zei hem dat ik een residence card heb (verplicht voor iedereen die langer dan 90 dagen in Japan verblijft), en schoof mijn kaart een cm uit mijn portemonnee. Of de man het niet gezien had, of het niet begreep was mij niet helemaal duidelijk maar met enige dwang duwden ze mij weg van het kruispunt, al zeggend dat ik geen paspoort had, en dat het de wet was. Ik begon tegen te stribbelen, vastbesloten mij niet van dit kruispunt weg te laten voeren terwijl ik nogmaals probeerde uit te leggen dat ik een residence card had. Denkend dat ze de kaart misschien niet goed hadden gezien besloot ik hem helemaal uit mijn portemonnee te halen. De man probeerde op dat moment de kaart af te pakken, maar ik hield deze te stevig vast. Ik liet ze vervolgens duidelijk mijn naam en foto zien, maar het leek niet genoeg te zijn. Op dat moment besloot ik dat er meer aandacht op ons gevestigd moest worden. Dus op luidde toon begon ik te zeggen dat ik mijn ID had laten zien en dat er geen rede was om mij aan te houden en dat ze me los moesten laten. Na dit riedeltje een paar keer herhaald te hebben bonden de mannen in en lieten ze me gaan. Enigszins chagrijnig liepen ze weg en ik was vrij om mijn weg naar huis te vervolgen, al mijn waardevolle bezittingen nog steeds in mijn zakken. Achteraf weet ik nog steeds niet wat deze mannen nou precies wilden, maar het blijkt maar weer dat zelfs in een 'veilige' stad als Tokyo, toeristen het mikpunt zijn van chanteurs.