Attracties, illusies en vreemd eten in Odaiba

Aangezien het bezoek aan Asakusa met Yuka & Yukie goed was bevallen duurde het vanzelfsprekend niet lang voordat er een nieuwe trip op het programma stond. Dit keer gingen we samen met 2 andere studenten die in ons instituut werken (Syo & Takumi) naar Odaiba, met als hoofdattractie: Joypolis. Joypolis is een amusementspark met attracties en arcadespellen gebaseerd op series van computerspellenmaker Sega.
Ondanks dat we rond openingstijd bij het park aankwamen moesten we een behoorlijke tijd in de rij staan voordat we naar binnen konden. Gelukkig hadden we op het station al voordeelkaartjes gekocht waardoor we in ieder geval niet ook nog eens daarvoor in de rij hoefden te staan. Eenmaal binnen besloten we eerst in een attractie genaamd 'Veil of Dark' te gaan. In deze attractie, die een combinatie van een schietspel en een achtbaan was, werd het pad van het wagentje op weg naar boven onderbroken door schermen waarop hordes met zombies en andere monsters aangestormd kwamen. Pas als de monsters dood waren kon het karretje zijn weg naar boven vervolgen. Eenmaal boven stortte het karretje kantelend en draaiend door verschillende loopings naar beneden. Een erg leuke attractie om mee te beginnen.

Veil of Dark (foto: http://tokyo-joypolis.com)

De volgende attractie waar we ingingen heette 'Storm G' en was een soort bobslee simulatie. Het was de bedoeling om met behulp van twee joysticks de futuristische slee zo soepel mogelijk door de virtuele baan naar beneden te sturen. Op speciale stukken kon je door op een knop te drukken, een kurkentrekker beweging maken (het is dan ook niet aan te raden in deze attractie te gaan als je net gegeten hebt). Yuka en ik brachten het er goed vanaf, mede doordat ik ons vlak voor de finish over een 'boost' stuurde waardoor we op het nippertje de nummer 1 inhaalden om zelf als eerste te finishen.

Storm G (foto: http://tokyo-joypolis.com)

Na deze twee thrill-rides was het tijd voor een iets 'rustigere' attractie. We kozen voor 'Psycho-Pass The Shooting', een schietbaan gebaseerd op de dystopische anime Psycho-Pass (overigens een echte aanrader). Hoewel het oefen-schieten vlekkeloos ging (ik had al mijn 3 doelen binnen enkele seconden neer), werd ik bij de echte schietbaan al gauw neergeschoten, waardoor ik gedwongen enkele minuten slechts kon wachten tot alle andere deelnemers ook af waren. Ondanks de coole setting, een beetje zonde van de tijd.
De laatste attractie waar we voor de lunch ingingen heette 'Halfpipe Tokyo' en was precies wat de naam doet vermoeden. We stonden met zijn tweeën op een soort skatebord. Op het moment dat het bord in het midden van de halfpipe was moesten we op een knop stappen. Hoe beter we dit timeden, hoe meer rondjes het bord begon te draaien. De winnaar was de degene die het meeste rondjes wist te draaien binnen een minuut. Hoewel we geen bijzonder hoge scoren hadden, waren Takumi en ik, met 15 rondjes toch de winnaars.

Halfpipe Tokyo ((foto: http://tokyo-joypolis.com)

Als lunch namen we een typisch Japans gerecht genaamd 'Takoyaki'. Takoyaki zijn balletjes gemaakt van tarwebeslag en gevuld met inktvis, gebakken in een soort poffertjespan. Hoewel voor mijn Japanse tijd alleen het woord inktvis al genoeg zou zijn geweest om het gerecht niet eten, schrik ik inmiddels niet meer terug van dit soort 'vreemde' gerechten. En maar goed ook, want het was weer heerlijk!

Takoyaki met v.l.n.r. Syo, Takumi, ik & Yuka.

Na de lunch besloten we om 'Decks Tokyo Beach' verder te verkennen. Dit warenhuis onderscheidde zich van de andere door het stijltje waarin het was uitgewerkt. De smalle gangetjes met sfeerverlichting en houten kraampjes deden het lijken alsof je door het carnavaleske Tokyo van de jaren '80 liep. Compleet met snoepkraampjes, bankjes, muziek en een schiettent. In dit winkelcentrum hadden ze ook een leuke toevoeging in de toiletten. Boven de urinoirs hing een schermpje met daarop een soort 'Manneke Pis'. Wanneer je begon te plassen, deed het standbeeldje dat ook, maar dan in een glas. Onder dit glas stond je volume vermeld. Op deze manier word zelfs plassen een high-score game. Na het winkelcentrum wandelde we in de stralende zon langs de kust van Odaiba richting DiverCity Tokyo Plaza. In dit winkelcentrum bekend van de gigantische Gundam replica die ervoor staat, besloten we even af te koelen met een koffie.

Mini-replica van het Vrijheidsbeeld.

Gundam replica.

Eenmaal bijgekomen van de wandeling gingen we op weg naar het Tokyo Trick Art Museum. In dit museum zijn de levensgrote muurschilderingen zo geschilderd dat ze optisch illusies vormen. Door op een slimme manier voor deze schilderijen te poseren krijg je erg leuke illusies. Hier enkele voorbeelden:

Na deze fotosessie in het museum keerden we weer terug naar Joypolis, waar de wachtrijen voor de attracties inmiddels verdubbeld waren. We konden echter nog twee attracties vinden waar we redelijk snel in konden. De eerste 'The House of the Dead 4' is een bekende Sega arcadegame waarbij zoveel mogelijk zombies neer moeten worden geschoten voordat de speler afgaat. De tweede attractie was van een heel ander kaliber. 'Wild Wing' was een simulatie van een ietwat uit de hand gelopen hangglider vlucht.
Inmiddels was het al 7 uur geweest dus gingen we op zoek naar een plek om te dineren. In het gigantische Aquacity winkelcentrum viel onze keus op Italiaans. Dus in hartje Tokyo at ik met eetstokjes Spaghetti Napolitana.
Na het diner wandelden we nog wat over de promenade waar we genoten van het nachtelijk uitzicht op Odaiba en Tokyo, terwijl de hemel af en toe verlicht werd door een in de verte liggend onweer. Een mooie afsluiting van een erg gezellig dag.

Het Daikanransha reuzenrad.

Uitzicht op Tokyo en de Rainbow Bridge.