Konnichiwa, Wouter desu ^.^ Ik studeer medical biotechnology aan Wageningen University en specialiseer mij vooral in virussen en het maken van vaccins. Op dit blog beschrijf ik de gekke, rare en bijzondere dingen die ik beleef op mijn stage in Tokyo, Japan.
Elke dag vertrek ik vanaf hetzelfde station naar mijn werk: Kunitachi Station. De weg ernaar toe kan ik ondertussen blind lopen, maar wat er aan zuidkant van het station lag was voor mij een raadsel. Daarom besloot ik vandaag maar eens te gaan kijken in de stad waar het station naar vernoemd is: Kunitachi. Het is een vrij jonge stad, gebouwd in 1967, maar huisvest desondanks bijna 75.000 mensen op een oppervlakte van slechts 8 km2. Rondom het treinstation zitten verschillende winkels en restaurants, vaak met Franse/Engelse namen, maar in tegenstelling tot eerder bezochte wijken als Shinjuku en Harajuku lijken de winkels hier minder schreeuwerig.
Kunitachi Station
Vanaf het station loop de belangrijkste weg van Kunitachi, Daigaku Dori (University Avenue), in zuidelijke richting. De weg is erg breed en wordt aan beide kanten door een 9 m brede 'groen' strook gescheiden van het voet- en fietspad. Als ik de weg afloop kom ik langs een enorme fietsenstalling, die erg Nederlands aan doet.
Daigaku Dori (University Avenue)
Niet veel later bereik ik de campus van Hitotsubashi University. De prestigieuze universiteit specialiseert zich in sociale wetenschappen en wordt beschouwd als de beste op dit gebied in Japan. Veel van hun studenten worden minister, ambassadeur of CEO bij een van Japans grootste bedrijven. Net als de weg ernaar toe is ook de campus zelf groot en ingericht met prachtige bloemperken, bomen en fonteinen.
De bibliotheek
Kanematsu auditorium
Vijver met daarachter het sportpark.
Automaten met frisdrank, koffie, ijs en instant-noodles.
Alles wat een student maar kan wensen.
Al met al deed dit uitstapje mij vergeten dat ik in de drukke Japanse metropool was. De westerse gebouwen, cafés met Franse namen, grote fietsenrekken en brede stukken groen, Kunitachi had net zo goed een Zuid-Europese stad kunnen zijn. Wat een verschil met Kokubunji, ik moet eens wat vaker aan de andere kant van het spoor gaan kijken!
Voordat ik vandaag de toerist uit kon gaan hangen moesten er eerst zaken gedaan worden. Namelijk het betalen van de huur voor volgende maand. En welke plek is dan gepaster dan het zakencentrum van Tokyo: Shinjuku. Hoewel er al vrij hoge gebouwen staan in het gebied waar ik moet zijn, is het vooral een plek met veel fastfoodrestaurants, izakayas en winkeltjes waar sport- en concerttickets verkrijgbaar zijn.
Nadat ik de huur betaald heb ga ik op weg naar het Tokyo Metropolitan Government Building (TMGB). Dit is het gebouw waar het bestuur van de Tokyo prefectuur dagelijks bijeenkomt, voorgezeten door de gouverneur van Tokyo. Nou is politiek niet de reden dat ik dit gebouw bezoek maar het observatiedeck dat op 202 meter hoogte een uitzicht over heel Tokyo bied (en ook nog gratis toegankelijk is). Om bij het TMGB te komen moet ik een stuk door Nishi-Shinjuku lopen. Omdat 90% van Shinjuku tijdens de 2e wereldoorlog is kapot gebombardeerd is er geen oud gebouw te bekennen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat dit de plek in Tokyo is met de meeste wolkenkrabbers, thuisbasis van veel grote Japanse bedrijven. De glazen reuzen worden afgewisseld met ruime stukken beplanting, variërend van mooie struiken tot grote loofbomen. Aangezien zaterdag geen handelsdag is is het rustig in het anders hectische zakencentrum en in het zonnetje loop ik ontspannen richting het TMGB.
Eenmaal aangekomen bij het TMGB neem ik de lift in de noord-toren naar de 45e verdieping, waar het observatiedeck is. Vanaf hier heb ik een prachtig overzicht over Tokyo, van Mitaka in het westen tot Chuo in het oosten. Op zonnige dagen is zelfs de berg Fuji zichtbaar, maar helaas voor mij is het vandaag toch net te bewolkt.
Uitzicht richting het westen. Daar verstopt in de verte licht Mount Fuji
Uitzicht richting het noorden.
Uitzicht richting het oosten, met bij de pijl de Tokyo Skytree.
Nadat ik in het restaurant, met uitzicht, heb genoten van een lekkere wafel en een warme kop koffie is het tijd om naar mijn volgende bestemming van de dag te gaan:Shinjuku Gyoen National Garden. Onderweg kom ik door straatjes met winkeltjes die minuscuul lijken vergeleken met de kolossen die ik eerder gezien heb.
Het duurde even voordat ik de weg gevonden had om over het spoor aan de oostkant van Shinjuku station te komen, maar na een lange omweg kom ik eindelijk aan bij het het gigantische park. Echter op het moment dat ik door de poort naar binnen wil lopen blijkt dat het park om half 5 sluit en om 4 uur de laatste gasten binnen liet. Aangezien de tijd 4:20 is komm ik het park niet meer in. Er zit niks anders op dan naar huis te gaan en het een andere keer opnieuw te proberen. Maar alleen al het uitzicht vanaf het TMGB maakte de trip naar Shinjuku meer dan waard.
De wolken pakken zich samen boven Tokyo en hoewel het niet of nauwelijks gaat regenen heb ik besloten om vandaag geen nieuwe wijk te gaan verkennen, maar een museum in te duiken. De 'Lonely Planet' reisgids beveelt het Tokyo National Museum aan als één van de musea die je gezien moet hebben als je in Tokyo bent en daarom sta ik nu voor de hoofdingang van het museum, gelegen in Ueno Park. Mijn bezoek begint bij de hoofdgalerij in het Honkan gebouw. Dit twee verdiepingen tellende gebouw bevat de belangrijkste historische en artistieke voorwerpen van Japan. Er mocht gefotografeerd worden, maar zonder flits. Aangezien de meeste zalen vrij donker waren zorgde dit helaas voor relatief matige foto's.
De eerste zalen op de bovenste verdieping gingen over het begin van de Japanse kunst (~12000 jaar geleden) en liep via het begin van het boeddhisme (6e eeuw) helemaal naar de theeceremonies uit de 17e eeuw. De collectie bestond uit aardewerk, boeddhistische beelden, oude teksten, schilderijen, kamerschermen en theepotten, om maar een paar voorwerpen te noemen.
Na deze kunstzinnige zalen was het tijd voor het wat stoerdere werk. In deze zaal stonden de harnassen, zwaarden en andere wapens gedragen door de samoerai. Samoerai (letterlijk 'Hij die dient') was de krijgersklasse in Japan van de 12e tot de 19e eeuw. Aangezien de zwaarden en harnassen hun belangrijkste bezittingen waren, en van vader op zoon werden doorgegeven, zijn er vrij veel exemplaren in goede staat bewaard gebleven.
Beren oren, schattig of vervaarlijk?
Elke generaal was herkenbaar aan zijn persoonlijke helm.
In de zalen op de begane grond was ook een breed aanbod aan voorwerpen te zien: schilderijen uit het begin van de 19e eeuw, houten voorwerpen bewerkt met de speciale Maki-e lakwerk techniek en maskers gedragen tijdens traditionele Bugaku dansen.
'Twee Schoonheden Onder De Kersenbloesem' (1804-1818).
Masker gedragen tijdens Bugaku dansen.
Kistje uitgevoerd in Maki-e lakwerk.
De tentoonstelling eindigde met het documenten en foto archief, waar oude landkaarten, boeken en foto's van de 16e tot 19e eeuw te zien waren. De allerlaatste zaal stond vol met moderne kunst; kunst geïnspireerd door de meer Westerse stijlen.
Magistraat Takeuchi Yasunori reisde heel Europa door om de banden met
Europese landen aan te halen (foto gemaakt in Frankrijk, 1862).
Takamura Koun maakte dit beeld 'Aged Monkey' (1893).
Buiten het museum waren ook verschillende dingen te bewonderen, waaronder bijvoorbeeld verscheidene theehuizen. Als viroloog zijnde kon ik natuurlijk ook niet om het standbeeld van Edward Jenner heen. Hij ontdekte dat wanneer je mensen infecteerde met koepokken ze vervolgens niet meer ziek werden van het dodelijke mensen pokken-virus. Hiermee was hij de ontdekker van de moderne vaccinatie.
Teehuis Tengoan
Standbeeld van Edward Jenner. Gemaakt in 1896
ter herdenking aan diens ontdekking van vaccinatie 100 jaar eerder.
Na het bezoek aan Honkan bezocht ik ook nog Toyokan (waar voorwerpen uit verschillende Aziatische landen waaronder China en Korea te zien waren) en The Gallery of Horyuji Treasures (met waardevolle voorwerpen uit de 7e en 8e eeuw). Met een hoofd gevuld met nieuwe historische feitjes en culturele indrukken keerde ik weer huiswaarts. Ik kon maar één ding concluderen en dat was dat de 'Lonely Planet' reisgids helemaal gelijk had. Het Tokyo National Museum geeft een mooi en divers overzicht van zowel de kunst als de geschiedenis van Japan.
Otaku: iemand die obsessievelijk fan is van anime en/of manga. Oorspronkelijk had deze term in Japan een negatieve betekenis en werd gebruikt voor dikke asociale tieners die alleen op hun kamer naar anime (animatiefilms) zaten te kijken of alleen maar hun nieuwste manga (strip) lazen. Recentelijk is de term echter minder negatief geworden en is een meer algemene benaming voor iemand die (gewoon) fan is van anime, manga, J-pop en/of Japanse videogames. Aangezien ik ook binnen deze categorie val was het niet meer dan logisch dat ik een bezoekje zou brengen aan de wijk Akihabara. Akihabara, ook wel 'Electric Town' genoemd, is DE elektronica wijk van Tokyo. Deze specialisatie ontstond toen zwarte markt handelaren in radio onderdelen hier na de 2e wereldoorlog hun waar gingen verkopen. Sinds de jaren '80, rond de tijd dat de eerste computers werden verkocht, is de wijk zich echter ook gaan specialiseren in de otaku cultuur met de verkoop van anime, manga en videogames. De wijk is ook de thuisbasis van J-pop supergroep AKB48. Deze idoolgroep met 48!!!! leden treed dagelijks op en heeft zelfs een eigen themacafé.
Maar laat ik gaan vertellen over mijn eigen bezoek aan Akihabara. De eerste plek die ik bezocht was elektronicawinkel Yodobashi. Dit 9 etages tellende gebouw verkoopt werkelijk elk elektronisch apparaat en onderdeel dat je nodig kan hebben. Computers, telefoons, televisies, radio's, faxen, airco's, keukenapparatuur, kabeltjes, hoesjes, muziekinstrumenten, videogames, koptelefoons, je kan het zo gek niet verzinnen of ze hebben het. Waarschijnlijk hebben ze zelfs een kabeltje om je magnetron met je stereo te verbinden ;)
Na mij vergaapt te hebben aan al deze mooie elektronische spulletjes was het tijd om naar de hoofdstraat te gaan van Akihabara, Chuo dori. Deze straat is het hartje van otaku land, en doet qua grote gebouwen met reclames denken aan Times Square in New York. Het verschil is dat deze plek nog net een stukje hyperder is. Overal flitsen de reclames van de nieuwste anime series voorbij, terwijl de klanken van J-pop muziek uit de speakers van de arcadehallen knallen.
De volgende winkel die ik bezocht had net zo goed een museum kunnen zijn. Super Potato, zoals de zaak heet, specialiseert zich in oude 2e-hands videogames en consoles. Als je een obscuur spel zoekt dat ergens begin jaren '90 uitkwam voor de Nintendo SNES of Sega Mega Drive is de kans groot dat je die hier nog kan vinden. Nostalgische gevoelens kwamen bij mij boven bij het zien van rijen Gameboy en Nintendo 64 games, waar voor mij indertijd het gamen mee begon.
Na deze 'trip down memory lane' vervolgde ik de hoofdweg en liep één van de vele Sega arcadehallen binnen. Op de eerste 2 verdiepingen van dit gebouw kwam ik bekende arcade kabinetten tegen zoals grijpers (waar van allerlei anime-gerelateerde spullen te winnen zijn), racestuurtjes en schietspellen. Een verdieping hoger werd fanatiek tegen elkaar gevochten in allerlei soorten vechtspellen zoals Tekken. Nog een verdieping hoger stonden de muziek kabinetten, waaronder veel bekende van maker Bemani zoals Beatmania en Dance Dance Revolution. Alleen al het kijken naar hoe de Japanse jongeren deze spellen spelen is verbazingwekkend. Armen en benen bewegen zo snel dat ze amper nog te volgen zijn. Om een idee te krijgen hoe het in die hal klonk kan je het best even naar het onderstaande nummer luisteren. En dat dan uit tientallen kasten tegelijk.
Om mijn oren even bij te laten komen verliet ik de arcadehal en liep ik vervolgens rustig verder de straat af naar mijn volgende bezienswaardigheid.
Mijn laatste stop was bij een winkel genaamd Mandarake. Hoewel het gebouw er aan de buitenkant behoorlijk saai uitzag, helemaal in vergelijking met de omliggende gebouwen, was het van binnen een waar anime/manga paradijs. Alles wat ook maar iets met anime of manga te maken heeft was hier verkrijgbaar. Uiteraard de anime en manga zelf, maar ook de soundtracks, beeldjes, sleutelhangers en hoofdkussens. En ja, ze hadden zelfs een complete afdeling met ero manga en anime (in het westen beter bekend als 'hentai', oftewel de pornografische variant van manga en anime).
En toen was het alweer tijd om huiswaarts te keren. Maar Akihabara is een plek waar ik zeker nog een keer terug ga komen. Dit keer met een stapel ¥100 muntstukken om te verspelen in de arcades.
Nou vooruit dan, nog één gebouw met anime reclame om af te sluiten.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
