Op 4 april ging ik voor het eerst kennis maken met mijn nieuwe werkplek. Het National Institute for Infectious Diseases. We hadden afgesproken dat een aantal mensen van het instituut mij kwamen ophalen bij het dichtstbijzijnde metrostation: Waseda Station. Iets voor de afgesproken tijd arriveerde ik op het station. Na een paar minuten kwam een jonge vrouw voorzichtig naar mij toegelopen. Ze keek beurtelings naar het A4tje wat ze vasthield en mijn gezicht. Tenslotte vroeg ze twijfelachtig "mr. mr. Braak?". Ik bevestigde dat ik inderdaad mr. van den Braak was en samen liepen we richting de uitgang van het station waar even later een man, ook van het instituut, ons vergezelde. "We gaan straks lunchen bij het instituut, maar misschien is dat niet naar je smaak. Hier zitten verschillende winkels als je wat wil halen." drongen ze beide aan. Mijn oog viel al snel op een Subway. Met enige vertaalhulp van de man en vrouw liep ik even later de zaak uit met een broodje geroosterde kip in honing/mosterd saus. We vervolgde onze weg naar het instituut dat op ongeveer 8 minuten loopafstand van het station lag. Eenmaal daar aangekomen, en na het regelen van een tijdelijk toegangspasje, kon ik worden voorgesteld aan de afdeling Neurovirology. Hier bleek al snel dat mijn naam niet de makkelijkste is, aangezien Japanners de 'wou' klank niet kennen. Ook mijn achternaam en de stad Wageningen bleken enige moeite te kosten. Niet veel later werd ik uitgebreid welkom geheten door de directeur van het Department of Virology, Masayuki Saijo. Geïnteresseerd vroeg hij naar het schoolsysteem in Nederland, en mijn keuze voor Japan. Hij beloofde mij dat ze er alles aan zouden doen om me hier net zou thuis te laten voelen als in een Nederlands lab. Inmiddels was het tijd geworden voor de lunch, dus met mijn Subway broodje en beker cola liep ik met de rest naar de kantine. Voordat je in Japan begint met het eten van een maaltijd is het de bedoeling dat je 'Itadakimasu' zegt. Letterlijk vertaald betekend dit woord zoiets als: wij ontvangen deze maaltijd nederig. In het dagelijks leven is het echter beter vergelijkbaar met: eet smakelijk! Echter het niet zeggen van dit woord word als extreem onbeleefd gezien. Groot was dan ook hun verbazing toen ik direct de 1ste keer met hun mee 'Itadakimasu' zei. Dit is namelijk iets wat de meeste buitenlanders in het begin nog niet weten.
Na de lunch begon een congres over Rabiës. Hiervoor waren alle belangrijke Japanse onderzoekers van dit virus naar Tokyo gekomen. Omdat Rabiës niet endemisch is, dat wil zeggen dat het virus niet standaard voorkomt in het land, waren dit maar 20 a 30 mensen. Mijn hele middag van 1 tot 6 uur was dus gevuld met het luisteren naar Japanse presentaties over Rabiës. Gelukkig waren enkele powerpoint presentaties in het Engels geschreven waardoor ik in ieder geval een beetje een indruk kreeg van waar het over ging. Overigens beloofde Dr. Saijo mij dat alle presentaties binnen het instituut, zoals werkbespreking, speciaal voor mij zoveel mogelijk in het Engels zouden worden gedaan.
Na de presentaties werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan wat zij de 'drinking party' noemde. Met de groep van de 20-30 wetenschappers begaven we ons in de drukke Tokyose metro, op weg naar de 'Izakaya' waar we gingen eten. Een Izakaya is een traditioneel Japans restaurant. Om te beginnen moest iedereen zijn/haar schoenen uitdoen, waarna we plaatsnamen aan lage tafels. Vervolgens kregen we een schaal met diverse appetizers waaronder garnalen, ei en een soort van slak. Dat laatste zag er verschrikkelijk smerig uit maar smaakte verbazingwekkend goed. Als hoofdgerecht aten we een soort stoofpot van kip, die we zelf op onze tafel bereidde. Dit alles werd vergezeld van grootte hoeveelheden bier en sake. Sake is een alcoholische drank gemaakt van rijst, en qua alcoholpercentage gelijk aan wijn. Tijdens het dineer ontmoette ik ook mijn begeleider Dr. Lim, die zich meteen verontschuldigde voor het feit dat hij dronken was. De rest van de avond werd gevuld met gesprekken over de Nederlandse en Japanse cultuurverschillen. Voordat we weggingen werd mij meegedeeld dat ze ook al bezig waren om een feest speciaal voor mij te organiseren...met karaoke. Dat belooft wat!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten